عمر خیام شاعر و ریاضی دان پارسی قرن یازدهم میلادی بود که به خاطر شعر، به ویژه رباعیات (رباعیات) شهرت
داشت. او همچنین یک خبره شراب مشهور بود و عشق او به شراب اغلب در آثارش ذکر شده است. در واقع بسیاری از شعرهای او به لذت نوشیدن شراب اختصاص دارد. او اغلب لذت های شراب را می ستود، زیرا معتقد بود شراب به آشکار شدن خود واقعی افراد کمک می کند و به آنها اجازه می دهد از واقعیت پیش پا افتاده زندگی روزمره فرار کنند. خیام از زیبایی شراب و اثرات مست کننده آن و توانایی آن در گرد هم آوردن مردم نوشته است. او اغلب در مورد اهمیت میانه‌روی و این ایده که زیاده‌روی یک چیز خوب می‌تواند مضر باشد، نوشت. او همچنین در مورد قدرت شراب برای گرد هم آوردن مردم و ایجاد حس اجتماع و اتحاد نوشت. خیام در عین حال که عاشق شراب باهوش و پرشور بود، مردی اهل عمل نیز بود. او نسبت به نوشیدن زیاد هشدار داد و معتقد بود که شراب باید در حد اعتدال مصرف شود. او همچنین نسبت به مصرف سریع الکل هشدار داد، زیرا می تواند منجر به مسمومیت و تصمیمات بد شود. در مجموع، عمر خیام عاشق شراب پرشور بود و مطالب زیادی می نوشت

گر باده خوری تو با خردمندان خور

یا با صنمی لاله رخی خندان خور

بسیار مخور ورد مکن فاش مساز

اندک خور و گه گاه خور و پنهان خور